بعضی وقتا حس می کنی ، همه ی لحظه های زندگیت دارن خالی
میگذرن !
خالی از ...
یعنی فقط میگذرن !
ولی باز اگه تو این لحظه ها یه کم بگردی ، متوجه میشی که : نه ،
هنوزم یه چیزایی توشون میشه پیدا کرد ، حتی اگه فکر میکنی این
چیزا خیلی کَمَن ... ولی بازم هستن !
درست وقتی که فکر میکنی همه چی تموم شده ، هیچی ازش نمونده ،
هی میخوای یه جور خودتو توجیه کنی که :
شاید هنوزم میشه بهش فکر کرد !
بعد وقتی خودتم میفهمی که داری بیخودی توجیه می کنی ، یهو دلت
می گیره داد میزنی :
خدایا یه نشونه واسم بفرست ، یه کاری کن بفهمم کجای این دنیام ؟
بعد از یه مدتی که می بینی هیچ خبری نشد ، بیخیال همه چی میشی ،
یعنی دیگه حتی دنبال نشونه ام نیستی !
دقیقاً همین موقع هاس که نشونه هه سر و کلش پیدا میشه !
یه اتفاق کوچیک یهو اینقدر برات معنی دار میشه که همه ی جواباتو
می گیری!
بعدش دوباره واسه یه مدتی امیدوار میشی ، دوباره هدفت شکل
میگیره !
شاید خود همین نشونه هام ، یه جور توجیه واسه خودمونن ، یعنی ما
به یه چیزی ربطشون می دیم ...
ولی خودِ من همیشه ، بیشتر از همه چی به حرفای دلم اعتماد دارم !
این خیلی فرق داره با بی منطق بودن و طبق احساسات عمل کردن .
میشه اسمشو الهامات قلبی هم گذاشت !
هر چی که هست ، همیشه منو به زندگی امیدوار کرده و به خدا نزدیک
...
اکثر اوقات هم به خوبی هدایتم کرده .
***
تو اوج لحظه هایی که خیلی دلتنگی ، همیشه به قلبت رجوع کن .
ازش بپرس ، که چی خوشحالش میکنه ؟
کی اذیتش کرده ؟
چی یا کی حالشو بهتر می کنه ؟!
مطمئن باش اگه تو باهاش صادق باشی ، اونم باهات درددل می کنه ،
و بهترین جواب ها رو ازش می گیری ...
چیز هایی رو که با دلت احساس می کنی ، ندیده نگیر ، چون همشون
حقیقتِ محضن !
حداقل با دل خودت روراست باش !
وقتی هیچ کیو پیدا نکردی که حتی به حرفات فقط گوش بده ،
نزدیکترین کسی که همیشه بهت صادقانه جواب میده قلبته !
من که ازش راضیم ! : )
